ક્યાંક એક ચાદર ચઢીતી મઝાર પર,
ને ક્યાંક ખેંચાયો તો દુપટ્ટો બજારભર,
ભૂંસાય કોઈકનું સિંદૂર, થાય માંગ સુની,
કેમ ચઢે કંકુ ત્રિશૂળ તલવારની ધાર પર,
કોઈ વાસી સૂકી રોટલી કચરામાં વીણે,
ને લંગર આખા ધબધબે ઊંચા દ્વાર પર,
સળગાવ્યુ કોઈકનું ઘર સફેદ વસ્ત્રોમાં,
કબૂલાત શું કરે મીણબત્તીની જ્વાર પર,
ઓળખાણ અંતે રાખથી થાય છે જો,
ને કોઈ કંઠી ના બચાવે કુદરતના વાર પર,
ક્યાંક એક ચાદર ચઢીતી મઝાર પર,
ને ક્યાંક ખેંચાયો તો દુપટ્ટો બજારભર.
- નિશાંક મોદી
इतना न करो मशहूर, की हम झेल ना पाए,
सामने हो मंजिल, दो कदम हम चल ना पाए,
शाम को परवाना अंधेरा साथ लेके आएगा,
लगाव इतना भी ना रख शमा, तू जल ना पाए,
झूठ बोलके पूरे शहर को बेवकूफ बना दिया,
अफसोस यही कि खुद के मन को छल ना पाए,
किसीने संदेह किया है उसके उजाले पे वर्ना,
होता नही कभी की सूरज शाम को ढल ना पाए,
थोड़े नमकीन आँसूओ ने बर्फ़ को भिगों दिया,
रो रहा बर्फ़ सोचकर कि वो क्यों पिगल ना पाए,
इतना न करो मशहूर, की हम झेल ना पाए,
सामने हो मंजिल, दो कदम हम चल ना पाए।
- निशांक मोदी
...કોઈ ફરક નથી...
લાગણી છંટાય કે વાદળ બંધાય કોઈ ફરક નથી,
આંસુ લુછાય કે દરિયો સુકાય કોઈ ફરક નથી,
ખાલી બહારથી જ ઝગમગે ઘર અંદર ઝાંખ,
ઈંટો મુંઝાય કે દીવાલો ચણાય કોઈ ફરક નથી,
આસમાની થયો સિતારો આભની આડમાં,
દિવસે કરમાય કે રાતે ફંટાય કોઈ ફરક નથી,
ના થા ઘાયલ એટલો જોઈ પાણીદાર નયનો,
આંખો ભીંજાય કે આંખો અંજાય કોઈ ફરક નથી,
તો શું દર્દની ભાષા શીખવા લખાણ જોઈએ,
સ્યાહી ઢોળાય કે કાગળ વિલાય કોઈ ફરક નથી,
પૂછવા ક્યાં ગયાતા પતંગિયાને ભમરા બાગમાં,
કાંટા ખૂંચાય કે ફૂલો કરમાય કોઈ ફરક નથી,
કર્યું કોઈક જીવન અંધકારમય કશુંક બાળીને,
તેલ છલકાય કે દીવો ઓલવાય કોઈ ફરક નથી,
લાગણી છંટાય કે વાદળ બંધાય કોઈ ફરક નથી,
આંસુ લુછાય કે દરિયો સુકાય કોઈ ફરક નથી...
- નિશાંક મોદી
નથી થતું
આમ આંખો મિચવાથી અંધારું નથી થતું,
મારું મારું તું કરે કઈ એમ તારું નથી થતું,
ખ્યાલ નહિ, કેમ થયો ખાલીખમ તું હેતમાં,
સાંભળ્યુંતુ કે પ્રેમમાં કદીયે દેવાળું નથી થતું,
ઉભી આ દીવાલો મોં ફેરવીને સામસામે,
કઈ એને જોઈ આ ધાબું બિચારું નથી થતું,
મન હઠીલા એવા કે માનતા નથી કદીય,
અંતે કોઈ પૂછે તો કહે હજી હારું નથી થતું
હૃદયમાંથી તો વહેતું મીઠું ઝરણું 'સ્પર્શ:',
લોકો ભોળવે નહિતર આંસુ ખારું નથી થતું,
આમ આંખો મિચવાથી અંધારું નથી થતું,
મારું મારું તું કરે કઈ એમ તારું નથી થતું...
- નિશાંક મોદી
तेरे शहर की आग जलाती है मुझे,
तेरे शहर की रात जगाती है मुझे,
नजाने क्या जितने चला हु यहाँ,
तेरे शहर की कायनात हराती है मुझे,
मशहूर होने को आया था में यहाँ,
तेरे शहर की औकात भुलाती है मुझे,
एक हँसी भरा चहेरा ढूंढ रहा था,
तेरे शहर की हर बात रुलाती है मुझे,
बिन पिये कर दिया माहौल नशीला,
तेरे शहर की वारदात झुलाती है मुझे,
जिंदगी है कोई शतरंज नही शह दी,
तेरे शहर की हर मात चलाती है मुझे,
तेरे शहर की आग जलाती है मुझे,
तेरे शहर की रात जगाती है मुझे।
- निशांक मोदी
ना वो खुशी ले गया, ना वो गम ले गया,
ना वो ज्यादा ले गया, ना वो कम ले गया,
जो पाया यही पाया जो खोया यही खोया,
ना वो संबंध ले गया, ना वो धरम ले गया,
एक हाथ से कमाया पूण्य, दूसरे से पाप,
ना वो डर ले गया, ना वो करम ले गया,
कमाई दौलत और शोहरत किसके लिए,
ना वो खिलौना ले गया, ना वो कफ़न ले गया,
खूबसूरती ढल गई, आत्मविश्वास थम गया,
ना वो साँसे ले गया, ना वो बढ़ते कदम ले गया,
कैसे मान ले हम की है सबकुछ अपना यहाँ,
ना वो खुद को ले गया, ना वो भरम ले गया,
ना वो खुशी ले गया, ना वो गम ले गया,
ना वो ज्यादा ले गया, ना वो कम ले गया।
- निशांक मोदी
वो एक सवेरा लेके आये थे,
वो एक उजाला लेके आये थे,
आगे बढ़ाया देश खुद के दम पर,
ना रुके ना थके चलते रहे सँभलकर,
मुश्किल है दिल जीतना विपक्ष का,
मुँहतोड़ दिया जवाब कारगिल में लड़कर,
वो एक चुनौती लेके आये थे,
वो एक बहती धारा लेके आये थे,
आसान नही इतना, भारत रत्न पाना,
मुसीबतो से भरे देश का फर्ज निभाना,
तकलीफ में हो जब खुद के पैर यहाँ,
मजबूत कर कंधे देश को ऊंचा उठाना,
वो एक ख्वाब लेके आये थे,
वो एक सुलगती ज्वाला लेके आये थे,
खो सी गई थी मेरे देश की पहचान,
संसद हमले में जो आ बनी थी जान,
हराया अमरीका को पोखरण में बम्ब से,
दिलाया याद, है एक देश 'हिंदुस्तान',
वो एक कविता लेके आये थे,
वो एक देश दुबारा लेके आये थे।
- निशांक मोदी
