ઉત્તરાયણ ૨૦૨૦

તું કહે કે ઉડવું કઈ રીતે તારી સંગ,

તું ચીરતી દોરીને હું હોશીલો પતંગ,

તું ગણાય કદી તારમાં ને વારમાં,

ને હું રહ્યો જો પંજાને કોડીનો નંગ,

તું દાંતીથી તૂટે ને બંધાય ફરી ગાંઠે,

રહું સલામત હું જો રહે ઢઢ્ઢો અકબંધ,

તારા વમળને મારું નમણ ક્યાં જુદું ,

ઉપરથી નીચે બાંધે તું મારું અંગેઅંગ,

લે જો તારા ઈશારે હું ચઢ્યો હવામાં,

ચાલ તું ને હું મળી કરીએ આભ નવરંગ,

તું કહે કે ઉડવું કઈ રીતે તારી સંગ,

તું ચીરતી દોરીને હું હોશીલો પતંગ.

- નિશાંક મોદી

जले हुए जंगल या शहर

कुछ जंगल जल गए,

कुछ जानवर मर गए,

जो कोई भी बच गए,

शहर के अंदर धस गए,

देखा तो अफरातफरी यहां भी है,

इंसान कम जानवर तो यहां भी है,

जलकर मर जाते तो अच्छा होता,

पथ्थरों के शहर में आग यहां भी है,

खुश नसीब है तो वो सिर्फ परिंदे,

शायद वो ही है बचे खुदा के बंदे,

आसमान ही रह गया बिना जले,

शहर में बेखौफ जी रहे सारे दरिंदे,

वो लौट जाना चाहते है घर पर,

शहर में तो मर जायगे रह कर,

जंगल की आग तो बुझ जाएगी,

पर शहर की आग न रुकेगी पलभर,

चल वापस जाकर जंगल मे जल जाते है,

इंसान मार दे हमे उससे पहले मर जाते है,

कह देंगे सबको शहर में जानवर देख आए,

शहर का पिंजरा छोड़ चल हम घर जाते है।

- निशांक मोदी

મળે મોકો તો પૂછી

મળે મોકો તો પૂછી લઉં એને,

કે આંસુ કેમ તને ખરવું ગમે,

કાજળ જોડે વહેવું કદીક ને,

આંખો ને પૂછ કેમ બળવું ગમે,

સુંવાળા ગાલ સુજેય ખરા,

એમાં કાળા તલને ફરવું ગમે,

ડૂબે કેવી રોજ રાતે પાંપણ,

સ્વપ્ન જોડે પાછું તરવું ગમે,

ચીરાય ઠંડીમાં ઉપર નીચે બધે,

પૂછ હોઠને કે તને મળવું ગમે,

એક વાળની લટ વલખાં મારે,

આંગળીમાં એને ભળવું ગમે,

શ્વાસને ઉઠકબેઠક નહિ ફાવે,

એને તો કાયમ અંતે ઠરવું ગમે.

- નિશાંક મોદી

બાળદિવસ ૨૦૧૯

જીદ નામનું પતંગિયું પકડી જે તરત છોડી શકે,

માણસ ન કરી શકે એ બસ બાળક કરી શકે,

ઝગડા કરે ખુલ્લેઆમ પણ સંબંધ ન તોડી શકે,

માણસ ન કરી શકે એ બસ બાળક કરી શકે,

ઠોકર ખાઈ, ખભાથી આંસું લૂછી એ દોડી શકે,

માણસ ન કરી શકે એ બસ બાળક કરી શકે,

ફાટેલા પતંગ જેવા મનને ઉમંગથી જોડી શકે,

માણસ ન કરી શકે એ બસ બાળક કરી શકે,

ફૂંકથી ઉગાડેલા મેઘધનુષી પરપોટા ફોડી શકે,

માણસ ન કરી શકે એ બસ બાળક કરી શકે.

- નિશાંક મોદી

में एक कहानी मे हु

में एक कहानी मे हूं, तू खुद एक कहानी है,

जहाँ का में राजा हूँ, वहीँ की तू रानी है,

फूल हो तो मुरझाया भी सिख लेना कभी,

यहाँ हर भँवरे के पास छलकती जवानी है,

ये ताजमहल नही जानता खुद की खूबसूरती,

कभी आना तुम्हारी तारीफें तुमको सुनानी है,

चाँद मिला था रास्ते मे, जेब मे रख कहा मैंने,

चल उसके घर पे तुजे तेरी औकात दिखानी है,

तेरी याद में कब तक रखूँगा मैं रोज़ा हररोज,

बेधड़क आजा मुजे तेरे संग दिवाली मनानी है,

बात हो गई मेरी राम से, खुदा ने भी हां कहा,

मस्जिद में तेरी एक बेजोड़ मूरत सजानी है,

लोग कहेंगे मुजे पागल और शायद तुजे भी,

छोड़ उन्हें...ये दुनिया कौन सी यहां सयानी है,

जंग के उसूल बदल गए तेरे इश्क़ के साथ,

कटार सी चलती दिल की धड़कने खानदानी है,

में एक कहानी मे हूं, तू खुद एक कहानी है,

जहाँ का में राजा हूँ, वहीँ की तू रानी है।

- निशांक मोदी

હૃદયને તાળું

હૃદયને તાળું મારી કોઈ નીકળી ગયું બાદમાં પાછું વળ્યું નથી,

હાંફતાં શ્વાસે ક્યાં દોડીએ એના ઘરનું સરનામુંય મળ્યું નથી,

એક ગજવામાં ભરતો શીંગચણાને બીજામાં લખોટીઓ,

બાળપણ જવાનીને ટોણો મારે હવે તે ખિસ્સામાં કશું ભર્યું નથી,

કોણ કહે છે કે ભૂકંપ ધ્વસ્થ કરી દે છે આ સુખી ઘરોને,

ઝાડ આખુંય કપાયું મારી સમક્ષને જો એક પાંદડુંય ખર્યું નથી,

એની આંખોનું વાદળ ચોક્કસ વરસ્યું હશે મને યાદ કરતા,

કબર આખી બળતીતી પણ ઉપર મૂકેલું એનું ફૂલ બળ્યું નથી,

લાગે નદીએ શ્રાપ આપી દીધો હશે સમંદરને મળતી વેળાએ,

કદાચ એટલે જ દરિયાનું એકેય મોજું કિનારાથી પાછું ફર્યું નથી,

હૃદયને તાળું મારી કોઈ નીકળી ગયું બાદમાં પાછું વળ્યું નથી,

હાંફતાં શ્વાસે ક્યાં દોડીએ એના ઘરનું સરનામુંય મળ્યું નથી.

- નિશાંક મોદી

એક આલીશાન મકાનમાં

એક આલીશાન મકાનમાં સપનું છાનુંમાનું હતું,
ને જ્યાં ખુશીઓ મલકાતીતી એ ઘર નાનું હતું,

રોટલો સૂકોને ચૂલો ભીનો તોય મન આનંદમય,
સૂરજ ઉગે તો ઠીક નહિતર પછી અંધારું હતું,

વસ્ત્ર બદલાવાનેય વસ્ત્રથી ઢાંકવું પડતું શરીર,
ઝૂંપડીની છતમાંય પાછું આભ જેવું કાણું હતું,

સંકોચાયેલું મડદું અકળાઈને પૂછે છે કબરમાંથી,
મારી જમીન પર ફરતાં મને અભિમાન શાનું હતું,

મોટી ચીજો મેળવી ખૂબ જ સહજતાથીને પછી,
ખુશ થવાનું ના કોઈ કારણ કે ના કોઈ બહાનું હતું,

જિંદગીનું પુસ્તક પૈસાએ તો રંગીન કરી નાખ્યું તું,
સોય અટકી ત્યાં જ જયાં સુખનું બેરંગ પાનું હતું,

એક આલીશાન મકાનમાં સપનું છાનુંમાનું હતું,
ને જ્યાં ખુશીઓ મલકાતીતી એ ઘર નાનું હતું.
- નિશાંક મોદી