છંદ, અલંકાર, પ્રાસ આ બધું રહેવા દે,
મારે કવિતા કહેવી છે બસ તું કહેવા દે,
ડુસકા ભરેલું મનને ભીંજાયેલું ઓશીકું સામે જ છે,
દેખતો નથી તું પાછો કહે તારી લાગણીઓ વહેવા દે,
પ્રેમ આપી કોઈને કાંડા કપાઈ ગયા જેવી સ્થિતિ છે,
હાથ મન સીધા કામ કરે તું મનને છંછેડવાનું રહેવા દે,
શામિલ કાગળ,સ્યાહી,શબ્દો મનની સ્મશાનયાત્રામાં,
ચંદનના લાકડાઓને કલમની ધારનો માર તું સહેવા દે,
છંદ, અલંકાર, પ્રાસ આ બધું રહેવા દે,
મારે કવિતા કહેવી છે બસ તું કહેવા દે.
- નિશાંક મોદી
-----एक शख्स-----
देखता हूं उस शख्स को रोज मयखाने में,
बहोत ही मज़ा आता है उसे यहां आने में,
आता तो था वो यहां शाम को स्वस्थ होकर,
लड़खड़ा कर भटक जाता यही पर खोकर,
करता शराब की तारीफ़े और साकी की बुराइया,
कहेता खाली गिलासमें दिखती मुजे मेरी तन्हाइयां,
था उसका घर सिर्फ दो मिनिट के रास्ते पर,
फिर भी दो घण्टे लग जाते कभी उसे घर जाने में
देखता हूं उस शख्स को रोज मयखाने में,
बहोत ही मज़ा आता है उसे यहां आने में...
पैसो से भरी जेब मे खुशियो की कमी थी,
चहेरे पे झुरिया और आँखों मे बस नमी थी,
सहम जाता किसी की वो पुरानी यादों में,
हँस देता वो महफ़िल में होती फरियादों पे,
कहता तेरी तकलीफ़ भी यार कहा तकलीफ़ है,
सबकुछ खोकर देख में कहे रहा हु सब ठीक है,
अमीर था, दिन को रहेता वो शीशमहल में,
रात बिताता कभी सलाखों के पीछे थाने में,
देखता हूं उस शख्स को रोज मयखाने में,
बहोत ही मज़ा आता है उसे यहां आने में...
लाचारी नही जीना उसकी अब सिर्फ मजबूरी थी,
रह गई थी मोहब्बत अधूरी और कहानी पूरी थी,
आईने के सामने बैठकर सारी बाते उलजाता था,
खुद ही फरियाद करता, खुद ही वो सुल्जाता था,
किसी की कही हुई बात दिमाग मे छप गई थी,
की 'और भी गम है मोहब्बत के सिवा ज़माने में'
देखता हूं उस शख्स को फिर भी रोज मयखाने में,
पता नही क्यो क्या मज़ा आता है उसे यहां आने में...
- निशांक मोदी
ક્યાંક એક ચાદર ચઢીતી મઝાર પર,
ને ક્યાંક ખેંચાયો તો દુપટ્ટો બજારભર,
ભૂંસાય કોઈકનું સિંદૂર, થાય માંગ સુની,
કેમ ચઢે કંકુ ત્રિશૂળ તલવારની ધાર પર,
કોઈ વાસી સૂકી રોટલી કચરામાં વીણે,
ને લંગર આખા ધબધબે ઊંચા દ્વાર પર,
સળગાવ્યુ કોઈકનું ઘર સફેદ વસ્ત્રોમાં,
કબૂલાત શું કરે મીણબત્તીની જ્વાર પર,
ઓળખાણ અંતે રાખથી થાય છે જો,
ને કોઈ કંઠી ના બચાવે કુદરતના વાર પર,
ક્યાંક એક ચાદર ચઢીતી મઝાર પર,
ને ક્યાંક ખેંચાયો તો દુપટ્ટો બજારભર.
- નિશાંક મોદી
इतना न करो मशहूर, की हम झेल ना पाए,
सामने हो मंजिल, दो कदम हम चल ना पाए,
शाम को परवाना अंधेरा साथ लेके आएगा,
लगाव इतना भी ना रख शमा, तू जल ना पाए,
झूठ बोलके पूरे शहर को बेवकूफ बना दिया,
अफसोस यही कि खुद के मन को छल ना पाए,
किसीने संदेह किया है उसके उजाले पे वर्ना,
होता नही कभी की सूरज शाम को ढल ना पाए,
थोड़े नमकीन आँसूओ ने बर्फ़ को भिगों दिया,
रो रहा बर्फ़ सोचकर कि वो क्यों पिगल ना पाए,
इतना न करो मशहूर, की हम झेल ना पाए,
सामने हो मंजिल, दो कदम हम चल ना पाए।
- निशांक मोदी
...કોઈ ફરક નથી...
લાગણી છંટાય કે વાદળ બંધાય કોઈ ફરક નથી,
આંસુ લુછાય કે દરિયો સુકાય કોઈ ફરક નથી,
ખાલી બહારથી જ ઝગમગે ઘર અંદર ઝાંખ,
ઈંટો મુંઝાય કે દીવાલો ચણાય કોઈ ફરક નથી,
આસમાની થયો સિતારો આભની આડમાં,
દિવસે કરમાય કે રાતે ફંટાય કોઈ ફરક નથી,
ના થા ઘાયલ એટલો જોઈ પાણીદાર નયનો,
આંખો ભીંજાય કે આંખો અંજાય કોઈ ફરક નથી,
તો શું દર્દની ભાષા શીખવા લખાણ જોઈએ,
સ્યાહી ઢોળાય કે કાગળ વિલાય કોઈ ફરક નથી,
પૂછવા ક્યાં ગયાતા પતંગિયાને ભમરા બાગમાં,
કાંટા ખૂંચાય કે ફૂલો કરમાય કોઈ ફરક નથી,
કર્યું કોઈક જીવન અંધકારમય કશુંક બાળીને,
તેલ છલકાય કે દીવો ઓલવાય કોઈ ફરક નથી,
લાગણી છંટાય કે વાદળ બંધાય કોઈ ફરક નથી,
આંસુ લુછાય કે દરિયો સુકાય કોઈ ફરક નથી...
- નિશાંક મોદી
નથી થતું
આમ આંખો મિચવાથી અંધારું નથી થતું,
મારું મારું તું કરે કઈ એમ તારું નથી થતું,
ખ્યાલ નહિ, કેમ થયો ખાલીખમ તું હેતમાં,
સાંભળ્યુંતુ કે પ્રેમમાં કદીયે દેવાળું નથી થતું,
ઉભી આ દીવાલો મોં ફેરવીને સામસામે,
કઈ એને જોઈ આ ધાબું બિચારું નથી થતું,
મન હઠીલા એવા કે માનતા નથી કદીય,
અંતે કોઈ પૂછે તો કહે હજી હારું નથી થતું
હૃદયમાંથી તો વહેતું મીઠું ઝરણું 'સ્પર્શ:',
લોકો ભોળવે નહિતર આંસુ ખારું નથી થતું,
આમ આંખો મિચવાથી અંધારું નથી થતું,
મારું મારું તું કરે કઈ એમ તારું નથી થતું...
- નિશાંક મોદી
तेरे शहर की आग जलाती है मुझे,
तेरे शहर की रात जगाती है मुझे,
नजाने क्या जितने चला हु यहाँ,
तेरे शहर की कायनात हराती है मुझे,
मशहूर होने को आया था में यहाँ,
तेरे शहर की औकात भुलाती है मुझे,
एक हँसी भरा चहेरा ढूंढ रहा था,
तेरे शहर की हर बात रुलाती है मुझे,
बिन पिये कर दिया माहौल नशीला,
तेरे शहर की वारदात झुलाती है मुझे,
जिंदगी है कोई शतरंज नही शह दी,
तेरे शहर की हर मात चलाती है मुझे,
तेरे शहर की आग जलाती है मुझे,
तेरे शहर की रात जगाती है मुझे।
- निशांक मोदी
