પુરૂષ એટલે પુરુષોત્તમ

'પુરૂષ એટલે પુરુષોત્તમ'

જન્મ્યો પુરૂષ બની, પુરુષત્વ મળ્યું એનું અભિમાન મને,
'રડ્યા વગર લાગણીને સમજુ' કેવું ગજબ વરદાન મને,

આંખોમાં સ્ત્રી પ્રત્યે માનને, સાથ એમનાથી હું મહાન,
પુત્ર,પિતા,પતિ,ભાઈની કેવી મળી જો ઓળખાણ મને,

થાક્યા વગર ઉભો રહું સદા ને સાથ આપું ગૃહલક્ષ્મીને,
ઘરનો એકાદ સ્તંભ હું પણ, થાય સાંભળી ગુમાન મને,

નિભાવી હશે જ જવાબદારી આખી પુરૂષ જાતિએ,
એમ જ કહી સ્ત્રી થોડી આપે પુરુષોત્તમનું સમ્માન મને,

રોજ આથમીશ,રોજ ઉગીશ,જાતે તો હું પુરૂષ સળગતો,
સ્વભાવે તપતો સૂરજ તોય, માનશે જગત મહાન મને,

જન્મ્યો પુરૂષ બની, પુરુષત્વ મળ્યું એનું અભિમાન મને,
'રડ્યા વગર લાગણીને સમજુ' કેવું ગજબ વરદાન મને.

- નિશાંક મોદી

છંદ, અલંકાર

છંદ, અલંકાર, પ્રાસ આ બધું રહેવા દે,
મારે કવિતા કહેવી છે બસ તું કહેવા દે,

ડુસકા ભરેલું મનને ભીંજાયેલું ઓશીકું સામે જ છે,
દેખતો નથી તું પાછો કહે તારી લાગણીઓ વહેવા દે,

પ્રેમ આપી કોઈને કાંડા કપાઈ ગયા જેવી સ્થિતિ છે,
હાથ મન સીધા કામ કરે તું મનને છંછેડવાનું રહેવા દે,

શામિલ કાગળ,સ્યાહી,શબ્દો મનની સ્મશાનયાત્રામાં,
ચંદનના લાકડાઓને કલમની ધારનો માર તું સહેવા દે,

છંદ, અલંકાર, પ્રાસ આ બધું રહેવા દે,
મારે કવિતા કહેવી છે બસ તું કહેવા દે.
- નિશાંક મોદી

एक शख्स

-----एक शख्स-----
देखता हूं उस शख्स को रोज मयखाने में,
बहोत ही मज़ा आता है उसे यहां आने में,

आता तो था वो यहां शाम को स्वस्थ होकर,
लड़खड़ा कर भटक जाता यही पर खोकर,

करता शराब की तारीफ़े और साकी की बुराइया,
कहेता खाली गिलासमें दिखती मुजे मेरी तन्हाइयां,

था उसका घर सिर्फ दो मिनिट के रास्ते पर,
फिर भी दो घण्टे लग जाते कभी उसे घर जाने में
देखता हूं उस शख्स को रोज मयखाने में,
बहोत ही मज़ा आता है उसे यहां आने में...

पैसो से भरी जेब मे खुशियो की कमी थी,
चहेरे पे झुरिया और आँखों मे बस नमी थी,

सहम जाता किसी की वो पुरानी यादों में,
हँस देता वो महफ़िल में होती फरियादों पे,

कहता तेरी तकलीफ़ भी यार कहा तकलीफ़ है,
सबकुछ खोकर देख में कहे रहा हु सब ठीक है,

अमीर था, दिन को रहेता वो शीशमहल में,
रात बिताता कभी सलाखों के पीछे थाने में,
देखता हूं उस शख्स को रोज मयखाने में,
बहोत ही मज़ा आता है उसे यहां आने में...

लाचारी नही जीना उसकी अब सिर्फ मजबूरी थी,
रह गई थी मोहब्बत अधूरी और कहानी पूरी थी,

आईने के सामने बैठकर सारी बाते उलजाता था,
खुद ही फरियाद करता, खुद ही वो सुल्जाता था,

किसी की कही हुई बात दिमाग मे छप गई थी,
की 'और भी गम है मोहब्बत के सिवा ज़माने में'
देखता हूं उस शख्स को फिर भी रोज मयखाने में,
पता नही क्यो क्या मज़ा आता है उसे यहां आने में...
- निशांक मोदी

ક્યાંક એક ચાદર

ક્યાંક એક ચાદર ચઢીતી મઝાર પર,
ને ક્યાંક ખેંચાયો તો દુપટ્ટો બજારભર,

ભૂંસાય કોઈકનું સિંદૂર, થાય માંગ સુની,
કેમ ચઢે કંકુ ત્રિશૂળ તલવારની ધાર પર,

કોઈ વાસી સૂકી રોટલી કચરામાં વીણે,
ને લંગર આખા ધબધબે ઊંચા દ્વાર પર,

સળગાવ્યુ કોઈકનું ઘર સફેદ વસ્ત્રોમાં,
કબૂલાત શું કરે મીણબત્તીની જ્વાર પર,

ઓળખાણ અંતે રાખથી થાય છે જો,
ને કોઈ કંઠી ના બચાવે કુદરતના વાર પર,

ક્યાંક એક ચાદર ચઢીતી મઝાર પર,
ને ક્યાંક ખેંચાયો તો દુપટ્ટો બજારભર.

- નિશાંક મોદી

ना पाए

इतना न करो मशहूर, की हम झेल ना पाए,
सामने हो मंजिल, दो कदम हम चल ना पाए,

शाम को परवाना अंधेरा साथ लेके आएगा,
लगाव इतना भी ना रख शमा, तू जल ना पाए,

झूठ बोलके पूरे शहर को बेवकूफ बना दिया,
अफसोस यही कि खुद के मन को छल ना पाए,

किसीने संदेह किया है उसके उजाले पे वर्ना,
होता नही कभी की सूरज शाम को ढल ना पाए,

थोड़े नमकीन आँसूओ ने बर्फ़ को भिगों दिया,
रो रहा बर्फ़ सोचकर कि वो क्यों पिगल ना पाए,

इतना न करो मशहूर, की हम झेल ना पाए,
सामने हो मंजिल, दो कदम हम चल ना पाए।
- निशांक मोदी

કોઈ ફરક નથી

...કોઈ ફરક નથી...

લાગણી છંટાય કે વાદળ બંધાય કોઈ ફરક નથી,
આંસુ લુછાય કે દરિયો સુકાય કોઈ ફરક નથી,

ખાલી બહારથી જ ઝગમગે ઘર અંદર ઝાંખ,
ઈંટો મુંઝાય કે દીવાલો ચણાય કોઈ ફરક નથી,

આસમાની થયો સિતારો આભની આડમાં,
દિવસે કરમાય કે રાતે ફંટાય કોઈ ફરક નથી,

ના થા ઘાયલ એટલો જોઈ પાણીદાર નયનો,
આંખો ભીંજાય કે આંખો અંજાય કોઈ ફરક નથી,

તો શું દર્દની ભાષા શીખવા લખાણ જોઈએ,
સ્યાહી ઢોળાય કે કાગળ વિલાય કોઈ ફરક નથી,

પૂછવા ક્યાં ગયાતા પતંગિયાને ભમરા બાગમાં,
કાંટા ખૂંચાય કે ફૂલો કરમાય કોઈ ફરક નથી,

કર્યું કોઈક જીવન અંધકારમય કશુંક બાળીને,
તેલ છલકાય કે દીવો ઓલવાય કોઈ ફરક નથી,

લાગણી છંટાય કે વાદળ બંધાય કોઈ ફરક નથી,
આંસુ લુછાય કે દરિયો સુકાય કોઈ ફરક નથી...

- નિશાંક મોદી

નથી થતું

નથી થતું

આમ આંખો મિચવાથી અંધારું નથી થતું,
મારું મારું તું કરે કઈ એમ તારું નથી થતું,

ખ્યાલ નહિ, કેમ થયો ખાલીખમ તું હેતમાં,
સાંભળ્યુંતુ કે પ્રેમમાં કદીયે દેવાળું નથી થતું,

ઉભી આ દીવાલો મોં ફેરવીને સામસામે,
કઈ એને જોઈ આ ધાબું બિચારું નથી થતું,

મન હઠીલા એવા કે માનતા નથી કદીય,
અંતે કોઈ પૂછે તો કહે હજી હારું નથી થતું

હૃદયમાંથી તો વહેતું મીઠું ઝરણું 'સ્પર્શ:',
લોકો ભોળવે નહિતર આંસુ ખારું નથી થતું,

આમ આંખો મિચવાથી અંધારું નથી થતું,
મારું મારું તું કરે કઈ એમ તારું નથી થતું...
- નિશાંક મોદી