સુરજથી નજર

સૂરજથી નજર મેળવી ટક્યો, ને ખરતા તારાથી અંજાઈ ગયો,
દરિયાને બાથ ભરી સૂકો રહ્યો, ને એક આંસુથી ભીંજાઈ ગયો,

સારું હતું કે મન મારું ઈચ્છાઓથી સંપૂર્ણ ભરેલું હતું,
નહિતર વળી કો'ક કહેત કે અધુરો ઘડો વધુ છલકાઈ ગયો,

મારે લાયક ન હતું જે એ બધું જ તે મને આપી દીધું,
મારી એક ફૂલની બાધાથી શું ઈશ્વર તું લલચાઈ ગયો,

શસ્ત્રથી વીંધવાની વાત કરી હોત તો લેખે લાગત,
કોઈએ પ્રેમથી ગાલ પંપાળ્યો ને માણસ ગભરાઈ ગયો,

જોઈ મેં મંદિરોમાં થતી લૂંટફાટ તારા જ નામ પર,
તને શોધવા ત્યાં પહોંચ્યોને લાગ્યું કે તું જ ખોવાઈ ગયો,

ગઝલનું દર્દ કલમે લીસોટા પાડીને સમજાવ્યું તું જેને,
કારણ વગરનો એ ચૂંથેલો કાગળ નાહકમાં અભડાઈ ગયો,

સાંભળ્યું તું કે રામ લખેલા બધા પથ્થર તરી ગયા તા,
અમે પ્રયત્ન કર્યો ચોકથી ખાલી એક પથ્થર ઘસાઈ ગયો,

સૂરજથી નજર મેળવી ટક્યો, ને ખરતા તારાથી અંજાઈ ગયો,
દરિયાને બાથ ભરી સૂકો રહ્યો, ને એક આંસુથી ભીંજાઈ ગયો.
- નિશાંક મોદી

હૃદય ક્યાંક શમી ના જાય

ધબકતા ધબકતા હૃદય ક્યાંક શમી ના જાય,
સાચવીને રાખજે એને, ક્યાંક નમી ના જાય,

જીતતા નથી શીખ્યું આટલા અનુભવો પછી પણ,
કોઈક પાછું પ્રેમની રમત ફરી ક્યાંક રમી ના જાય,

એક હૃદયનો ભાર સહન કરી થાકયું છે શરીર,
એમાં પાછું જોજે એને કોઈક ક્યાંક ગમી ના જાય,

અંતે લાગણીના ટોળા મથશે, હૃદયને રોકવાને,
ડર મને એ કે શ્વાસના ધરતીકંપો ક્યાંક ખમી ના જાય,

ધબકતા ધબકતા હૃદય ક્યાંક શમી ના જાય,
સાચવીને રાખજે એને, ક્યાંક નમી ના જાય.
- નિશાંક મોદી

સળગતો સૂરજ

સળગતો સૂરજ

મારી જેમ જ હું સૂરજને સળગતો જોવું છું,
બીજાને જોઈ એને પણ હું બળતો જોવું છું,

અંધકારમય વીતાવી કાળી રાત એણે પણ,
સવારે આસમાની આભમાં ફરી ઉગતો જોવું છું,

લાલ, પીળો, કેસરી રંગ બદલતો રહ્યો દિનભર,
મેઘધનુષના આ સાથીને રોજ મહેકતો જોવું છું,

તેજસ્વી હોય તો શું થયું! છે તો એ તારલો જ ને,
રોજ સાંજે સળગતા સૂરજને હું ખરતો જોવું છું,

મારી જેમ જ હું સૂરજને સળગતો જોવું છું,
બીજાને જોઈ એને પણ હું બળતો જોવું છું.
- નિશાંક મોદી

World Theatre Day

જિંદગીના રંગમંચ પર રોજ એક જ કિરદાર નિભાવુ છું,
તાળીઓના ગડગડાટ વચ્ચે મારા દર્દને હું ખુદ વધાવું છું,

આમ તો વાહવાહી લૂંટી બેસી નથી જતો આરામ પર,
એક તમાશો પૂરો કરી, વિખરાયેલી ખુરશીઓ સજાવું છું,

સ્વીકારી લીધા આંખોના આંસુને નાટકનો ભાગ સમજી,
એક હસતો ચહેરો ચઢાવી હસવાની વાત સમજાવું છું,

નીતરતા પરસેવાને માની દરિયાની બાષ્પ જો હું ભીંજાયો,
આ ફોકસ મારતી લાઈટો વચ્ચે હોળી દિવાળી મનાવું છું,

કિરદાર મારો એમ ક્યાં ખતમ થઈ જાય છે નાટક પછી,
પડદો પડી ગયા પછીય વર્ષો સુધી હું યાદ બનીને આવું છું,

જિંદગીના રંગમંચ પર રોજ એક જ કિરદાર નિભાવુ છું,
તાળીઓના ગડગડાટ વચ્ચે મારા દર્દને હું ખુદ વધાવું છું.
- નિશાંક મોદી 'સ્પર્શ:'

હું મળ્યો નહિ

બધાને મળી પાછો ફર્યો ખુદને હું મળ્યો નહિ,
કે ઘર સુધી લઈ જતા માર્ગને હું જડ્યો નહિ,

બેજવાબદાર હું આજે મારી જ કિંમતનો,
રસ્તામાં પારસમણિ મળ્યો ને હું અડ્યો નહિ,

છોડી દીધી કોશિશ એણે મને નમાવવાની,
પૂરો વરસી ગયો તો વરસાદને હું પલડ્યો નહિ,

મૃત્યુ પછીય સ્વભાવ અકબંધ રાખ્યો મેં,
જો પૂર્વજ થઈ ગયો તોય કદી હું નડ્યો નહિ,

કહી શકે હક તને કે પથ્થર હૃદય રાખો છો,
એક દિકરીની વિદાય હતી ને હું રડ્યો નહિ,

સુલહ કરી લેવાની આદત મને મોંઘી પડી,
મારો માળો વિખરાઈ ગયો ને હું લડ્યો નહિ,

બધાને મળી પાછો ફર્યો ખુદને હું મળ્યો નહિ,
કે ઘર સુધી લઈ જતા માર્ગને હું જડ્યો નહિ.
- નિશાંક મોદી

તું ના કહીશ

ઉડી જાય એ વાત હું સ્વીકારું તારી,
પણ આંખોના ધોધને તું ઝાકળ ના કહીશ,

વરસી પડે એ કમોસમી કારણ વગર,
પણ ભરેલા આ મનને તું વાદળ ના કહીશ,

જાન રેડીતી શબ્દો લખવા તારા પર,
પણ પ્રેમપત્રને આમ તું કાગળ ના કહીશ,

લુછાતી નથી આંખોની કાળાશ માઁ થી,
પણ ચૂલાની આગને તું કાજળ ના કહીશ,

એકાદ સારા પ્રસંગે પૂર્ણ તું જાહેર કરી શકે,
પણ દર્દ ભરેલી વાર્તાને તું આગળ ના કહીશ
- નિશાંક મોદી

કેમ લખું ગઝલ?

પૂછે કોઈ મને, કે ગઝલ લખવા શું જોઈએ?
કોરો કાગળ જોઈએ કે ભીની કલમ જોઈએ?

ઘાવ જો બસ પુરાવાની અણી પર હોય ત્યારે,
ખોદી શકે એવો, નખ નામનો મલમ જોઈએ,

રાખ કરવાની રીત મળી ગઈ છે મારા દેહ ને,
અંદર બહાર બંન્ને સળગે એવી ચલમ જોઈએ,

વાયદાઓ પુરા કોઈ દી થતા નથી કોઈનાય,
હાથ મેળવી ચીરો પાડે એવો વ્હાલમ જોઈએ,

ના કોરો કાગળ જોઈએ, ના કલમ જોઈએ,
દર્દ બનાવે ગઝલ અથવા પ્રેમનો જુલમ જોઈએ.

- નિશાંક મોદી