હું મળ્યો નહિ

બધાને મળી પાછો ફર્યો ખુદને હું મળ્યો નહિ,
કે ઘર સુધી લઈ જતા માર્ગને હું જડ્યો નહિ,

બેજવાબદાર હું આજે મારી જ કિંમતનો,
રસ્તામાં પારસમણિ મળ્યો ને હું અડ્યો નહિ,

છોડી દીધી કોશિશ એણે મને નમાવવાની,
પૂરો વરસી ગયો તો વરસાદને હું પલડ્યો નહિ,

મૃત્યુ પછીય સ્વભાવ અકબંધ રાખ્યો મેં,
જો પૂર્વજ થઈ ગયો તોય કદી હું નડ્યો નહિ,

કહી શકે હક તને કે પથ્થર હૃદય રાખો છો,
એક દિકરીની વિદાય હતી ને હું રડ્યો નહિ,

સુલહ કરી લેવાની આદત મને મોંઘી પડી,
મારો માળો વિખરાઈ ગયો ને હું લડ્યો નહિ,

બધાને મળી પાછો ફર્યો ખુદને હું મળ્યો નહિ,
કે ઘર સુધી લઈ જતા માર્ગને હું જડ્યો નહિ.
- નિશાંક મોદી

તું ના કહીશ

ઉડી જાય એ વાત હું સ્વીકારું તારી,
પણ આંખોના ધોધને તું ઝાકળ ના કહીશ,

વરસી પડે એ કમોસમી કારણ વગર,
પણ ભરેલા આ મનને તું વાદળ ના કહીશ,

જાન રેડીતી શબ્દો લખવા તારા પર,
પણ પ્રેમપત્રને આમ તું કાગળ ના કહીશ,

લુછાતી નથી આંખોની કાળાશ માઁ થી,
પણ ચૂલાની આગને તું કાજળ ના કહીશ,

એકાદ સારા પ્રસંગે પૂર્ણ તું જાહેર કરી શકે,
પણ દર્દ ભરેલી વાર્તાને તું આગળ ના કહીશ
- નિશાંક મોદી

કેમ લખું ગઝલ?

પૂછે કોઈ મને, કે ગઝલ લખવા શું જોઈએ?
કોરો કાગળ જોઈએ કે ભીની કલમ જોઈએ?

ઘાવ જો બસ પુરાવાની અણી પર હોય ત્યારે,
ખોદી શકે એવો, નખ નામનો મલમ જોઈએ,

રાખ કરવાની રીત મળી ગઈ છે મારા દેહ ને,
અંદર બહાર બંન્ને સળગે એવી ચલમ જોઈએ,

વાયદાઓ પુરા કોઈ દી થતા નથી કોઈનાય,
હાથ મેળવી ચીરો પાડે એવો વ્હાલમ જોઈએ,

ના કોરો કાગળ જોઈએ, ના કલમ જોઈએ,
દર્દ બનાવે ગઝલ અથવા પ્રેમનો જુલમ જોઈએ.

- નિશાંક મોદી

तो तुम रो देना

देखना हजारो सपने, एक भी पूरा हो जाए तो तुम रो देना,
जाना किसी नई जगह, कोई अपना मिल जाए तो तुम रो देना,

जलती मोमबत्ती पकड़ लेना, वो पिगल जाए तो तुम रो देना,
तेज बारिश में तितली देखने को मिल जाए तो तुम रो देना,

भीड़ चली शहर साफ करने, नियत साफ मिल जाए तो तुम रो देना,
वादे निभाते है लोग इश्क में, कोई साथ निभा जाए तो तुम रो देना,

शराब उसका कुछ नही बिगाड़ शकती, वो बर्फ़ निगल जाए तो तुम रो देना,
काट दिए है पऱ पंछियों के, फिर भी वो उड़ जाए तो तुम रो देना,

आँसु बन स्याही बहती चली, कलम रुक जाए तो तुम रो देना,
एक दिन आये हम सो जाएं और उठ ना पाए तो तुम रो देना।
- निशांक मोदी

પુરૂષ એટલે પુરુષોત્તમ

'પુરૂષ એટલે પુરુષોત્તમ'

જન્મ્યો પુરૂષ બની, પુરુષત્વ મળ્યું એનું અભિમાન મને,
'રડ્યા વગર લાગણીને સમજુ' કેવું ગજબ વરદાન મને,

આંખોમાં સ્ત્રી પ્રત્યે માનને, સાથ એમનાથી હું મહાન,
પુત્ર,પિતા,પતિ,ભાઈની કેવી મળી જો ઓળખાણ મને,

થાક્યા વગર ઉભો રહું સદા ને સાથ આપું ગૃહલક્ષ્મીને,
ઘરનો એકાદ સ્તંભ હું પણ, થાય સાંભળી ગુમાન મને,

નિભાવી હશે જ જવાબદારી આખી પુરૂષ જાતિએ,
એમ જ કહી સ્ત્રી થોડી આપે પુરુષોત્તમનું સમ્માન મને,

રોજ આથમીશ,રોજ ઉગીશ,જાતે તો હું પુરૂષ સળગતો,
સ્વભાવે તપતો સૂરજ તોય, માનશે જગત મહાન મને,

જન્મ્યો પુરૂષ બની, પુરુષત્વ મળ્યું એનું અભિમાન મને,
'રડ્યા વગર લાગણીને સમજુ' કેવું ગજબ વરદાન મને.

- નિશાંક મોદી

છંદ, અલંકાર

છંદ, અલંકાર, પ્રાસ આ બધું રહેવા દે,
મારે કવિતા કહેવી છે બસ તું કહેવા દે,

ડુસકા ભરેલું મનને ભીંજાયેલું ઓશીકું સામે જ છે,
દેખતો નથી તું પાછો કહે તારી લાગણીઓ વહેવા દે,

પ્રેમ આપી કોઈને કાંડા કપાઈ ગયા જેવી સ્થિતિ છે,
હાથ મન સીધા કામ કરે તું મનને છંછેડવાનું રહેવા દે,

શામિલ કાગળ,સ્યાહી,શબ્દો મનની સ્મશાનયાત્રામાં,
ચંદનના લાકડાઓને કલમની ધારનો માર તું સહેવા દે,

છંદ, અલંકાર, પ્રાસ આ બધું રહેવા દે,
મારે કવિતા કહેવી છે બસ તું કહેવા દે.
- નિશાંક મોદી

एक शख्स

-----एक शख्स-----
देखता हूं उस शख्स को रोज मयखाने में,
बहोत ही मज़ा आता है उसे यहां आने में,

आता तो था वो यहां शाम को स्वस्थ होकर,
लड़खड़ा कर भटक जाता यही पर खोकर,

करता शराब की तारीफ़े और साकी की बुराइया,
कहेता खाली गिलासमें दिखती मुजे मेरी तन्हाइयां,

था उसका घर सिर्फ दो मिनिट के रास्ते पर,
फिर भी दो घण्टे लग जाते कभी उसे घर जाने में
देखता हूं उस शख्स को रोज मयखाने में,
बहोत ही मज़ा आता है उसे यहां आने में...

पैसो से भरी जेब मे खुशियो की कमी थी,
चहेरे पे झुरिया और आँखों मे बस नमी थी,

सहम जाता किसी की वो पुरानी यादों में,
हँस देता वो महफ़िल में होती फरियादों पे,

कहता तेरी तकलीफ़ भी यार कहा तकलीफ़ है,
सबकुछ खोकर देख में कहे रहा हु सब ठीक है,

अमीर था, दिन को रहेता वो शीशमहल में,
रात बिताता कभी सलाखों के पीछे थाने में,
देखता हूं उस शख्स को रोज मयखाने में,
बहोत ही मज़ा आता है उसे यहां आने में...

लाचारी नही जीना उसकी अब सिर्फ मजबूरी थी,
रह गई थी मोहब्बत अधूरी और कहानी पूरी थी,

आईने के सामने बैठकर सारी बाते उलजाता था,
खुद ही फरियाद करता, खुद ही वो सुल्जाता था,

किसी की कही हुई बात दिमाग मे छप गई थी,
की 'और भी गम है मोहब्बत के सिवा ज़माने में'
देखता हूं उस शख्स को फिर भी रोज मयखाने में,
पता नही क्यो क्या मज़ा आता है उसे यहां आने में...
- निशांक मोदी